Stijn Demeulenaere – Pour Les Anges
De soundscape van Stijn Demeulenaere spitst zich toe op de 19de eeuwse installatie van het jenevermuseum Hasselt. Een fascinerende machine die piept, kraakt, hissst, blaast, puft, blaft en fluit. Het stuk heet ‘Pour Les Anges’. Zo noemt men het deel van de alcohol die vervliegt tijdens het rijpen van de jenever: het deel voor de engelen. Ook een mooie metafoor voor het langzame verdwijnen van het jeneverstoken in Limburg.
Met dank aan Jenevermuseum Hasselt, Jan Kempeneers, Pauwel De Buck.
Stijn Demeulenaere - Pour Les Anges
Els Viaene - Drawing Of A Landscape (Sahara Lommel_BE 2011)
Els Viaene putte voor de soundscape Drawing Of A Landscape (Sahara Lommel_BE 2011) uit zogenaamde ‘field recordigs’ die ze op drie verschillende plaatsen verzamelde. Ze maakte opnames in het Glazen Huis waar ze tijdens een demonstratie glasblazen o.a. geluiden in de buurt van de oven en bij het vrijmaken van de stang capteerde. Daarnaast trok ze een dag op met arbeiders op een ontginningsboot om het proces van zandwinning akoestisch te kunnen documenteren. Tot slot speurde ze in de Lommelse Sahara naar uiteenlopende organische klanken.
Els Viaene - Drawing Of A Landscape (Sahara Lommel_BE 2011)
Thomas Smetryns en Jonathon Kirk - 50 km² (Voeren)
De Voerstreek groepeert de zes kleine dorpjes die in 1976 fusioneerden tot de gemeente “Voeren”. De totale oppervlakte bedraagt 50 km², het gebied is een paradijs van natuur en rust. De zes dorpen, zes kerktorens en zes dialecten van Voeren inspireerden Thomas Smetryns en Jonathon Kirk voor de soundscape 50 km² (Voeren). Daarnaast zorgden wielertoeristen, wandelaars, koeien, een forellenkwekerij en een orgel voor elementen die een plaats kregen in hun creatie en werden de unieke klankeigenschappen van wind, regen en kerkklokken hoorbaar.
Thomas Smetryns en Jonathon Kirk - 50km
Het fruitige Haspengouw staat het hele jaar door garant voor prachtige landschappen en veel activiteiten in het kader van de fruitteelt en oogst van appelen, peren, ... Dit alles brengt ook verschillende klankbeelden mee met andere nuances naargelang het seizoen of de locatie. Pauwel De buck liet zich hierdoor inspireren en trok per fiets doorheen de allermooiste en bijzondere plekjes van de streek. Onderweg registreerde hij te midden van het Haspengouwse landschap interessante en unieke klanken.
Voor de soundscape Maasweg nam Stéfan Piat de zogenaamde Grensmaas als uitgangspunt. De Grensmaas wijst op de Maas als een natuurlijke grens tussen Belgisch en Nederlands Limburg. De rivier is op deze plek ruim 40 kilometer lang en loopt op de Belgische oever vanaf Lanaken tot in Kessenich. Aan de Nederlandse zijde ligt de Grensmaas tussen Maastricht en Stevensweert.
De Limburgse mijnen zijn sinds jaren ontoegankelijk en de meeste terreinen zijn teruggegeven aan de natuur. In zijn compositie gRauwVuur werkt Filip Daniels met bewerkte gearchiveerde opnames en met concrete opnames van een ondertussen verlaten mijnsite. De repetitieve cadans van machines, kettingen en andere materialen, die doet denken aan de continue arbeid in de mijn, vermengt zich met het menselijke ritme van de ademhaling. Tot het ritme breekt met een genadeloze grom van de natuur.
Met dank aan Carolina Goradesky (Artistieke assistentie) en Filip Delarbre (Conservator mijnmuseum Beringen)
Timo Van Luijk laat de energie in de overgebleven Limburgse steenkoolmijnsites spreken. De oude gigantisch draaiende machine is nu een verstild, verlaten en vervallen industrieel complex. 'L'oro nero' (het zwarte goud) verklankt naast concrete geluiden, dwarsfluit, mondharmonica en stem, ook suggestief de desolate sfeer van de langdurige leegstand, de duistere ondergrond met gevaar voor vergassing, ontploffing en instorting, de solidariteit en kameraadschap tussen de mijnwerkers.
Met dank aan conservator Mijnmuseum Beringen Filip Delarbre, ex-mijnwerker en conservator mijnmuseum Houthalen Jean de Schutter en aan Freddy Rossi voor de Italiaanse vertaling en het inlezen.
Maria Blondeel - De Kortste Dag
‘De Kortste Dag’ van Maria Blondeel is een soundscape met het weer in Limburg. De compositie is een artistieke interpretatie van de weerkaarten van die dag. Lichtere tonen van de opkomende zon verdrijven de lage, trage klanken van de nacht. Het tonen en tunen van de beweging van de wind, de wolken en het landschap verrijken het klankbeeld. Door de digitale weerkaarten artistiek te interpreteren, verkreeg Maria Blondeel een waaier aan toonnuances.
Met dank aan het Koninklijk Meteorologisch Instituut (KMI).
Maria Blondeel - De kortste dag